In 2025 promoveerden we van de C naar de B klasse. Dit jaar weer promoveren naar de grote A, daar durfden we vooraf nog amper van te dromen. Met concurrenten als de (bijna) onverslaanbare Ånne Heerschop met de Ingelskman, zijn broer Wytse met de Grutte Geert, de Trije Doarpen, Lytse Lies, Dokkum en het Gordykster skûtsje zou het zeker niet makkelijk worden.

Op de donderdag voor de IFKS werd het skûtsje al naar Stavoren gevaren, en op vrijdag volgde de eerste training op het IJsselmeer. Hier kwam de Johanna Engelina, ons volgschip dit jaar, ons al tegemoet. Na afloop van de training installeerden we onszelf en onze enorme berg bagage op de klipper.

Zaterdag zou de IFKS van start gaan bij Hindeloopen. Wij waren er klaar voor, onze sponsoren op het volgschip ook maar helaas liet de wind het afweten. Na zo’n drie uur wachten en dobberen, en turen naar de windmolens in de verte (begjinne se al te draaien?) werd de wedstrijd afgelast. Gelukkig kon dit de sfeer aan boord van he t volgschip niet drukken en bij terugkomst in Stavoren werd er gezellig gebarbecued.

Zondag stond er een windkracht 2/3, en kon de IFKS voor ons dan eindelijk beginnen. De eerste start was algeheel vals. Een gelukje voor ons, want ook wij waren te vroeg over de lijn. Bij de herkansing startten we vlak bij het startschip. We leken goed weg, maar richting de eerste ton kwamen we toch in de middenmoot terecht en rondden als zevende de ton. Na een geslaagde aanvalsslag kwamen we terug naar een vijfde plek en zo finishten we ook, een keurig begin.

In de namiddag werd koers gezet richting Heegermeer. Dit keer gingen we hier niet voor anker, Laurens de volgbootschipper had kunde in Gaastmar en met de woorden ‘Ik ben er nog nooit met de klipper geweest, maar ik denk dat het wel kan’ zette hij de koers in. Na een eind ploegen door niet al te diep water en voor het oog van verbaasde campinggasten legde de Johanna Engelina hier aan, en nam daarmee de titel ‘hoogste punt van Gaastmar’ over van de kerktoren.

De volgende dag barstte de strijd los bij Heeg. Na een goede start lagen we tweede, achter de Ingelskman. In het voordewindse rak wisten we snel op hem in te lopen, en zelfs de koppositie van hem over te nemen. Helaas konden we dit niet volhouden. Door het maken van een betere slag ging de Ingelskman ons na een half uur weer voorbij. Als tweede gingen we over de finish, toch een prachtig resultaat en reden genoeg om de vlag in de mast te hijsen! Die middag werd er niet verder gevaren naar Sloten, maar de klipper werd aangemeerd in Heeg. Er moest natuurlijk een dagprijs op- gehaald worden!

Heeg

In alle vroegte werd dinsdag richting Slotermeer gevaren. Weer startten we goed in de buurt van het startschip, en gingen als vierde om de eerste ton. De Skeakel konden we al snel inhalen. Beide Heerschoppen bleven ons voor, maar van achter kwam weinig bedreiging. We kwamen heel netjes als derde over de finish, alweer een podiumplek!

Vanwege de harde wind die op de inhaaldag verwacht werd, besloot de wedstrijdcommissie de inhaalwedstrijd dinsdagmiddag na de grote A te houden. De wind was intussen wat aangehaald, en het kostte ons tijdens het inzeilen veel moeite de trim goed te krijgen. Wederom hadden we een mooie vrije start en het zag ernaar uit dat we de eerste ton als derde gingen ronden. Totdat Bas Krom met een kamikazeactie over stuurboord zijn skûtsje ‘de Verwisseling’ om de ton drukte. Johan moest hard uitwijken om een dikke aanvaring te voorkomen. Hoewel de Verwisseling meteen een strafrondje draaide was het kwaad al geschied, de skûtsjes achter ons liepen op ons in en bij de volgende ton werden we al door twee ingehaald. In de rondes die volgden zeilden we steeds verder achteruit totdat we zelfs op een tiende plek terechtkwamen. Door een laatste aanvalsslag richting finish wisten we de schade nog enigszins te beperken en weer drie skûtsjes in te halen, maar met een zevende plek waren we toch niet echt gelukkig.

Op de rustdag woensdag konden we even bijkomen van alle drukte. Na een lunch in Balk werd ’s middags koers gezet richting het Tjeukemeer. Met windkracht vijf al een hele onderneming met alleen het skûtsje, om nog maar te zwijgen van een klipper van 40 meter lang. Saai was de reis dan ook zeker niet.

EchtenerbrugDonderdag stond er een harde wind op het Tjeukemeer. Het grootzeil hadden we op de rustdag al gewisseld, de kar met extra ballast werd die ochtend nog door de opstappers uit de Tynje meegenomen. Na uitvoerige verkenning van het wedstrijdwater door schipper en adviseurs werd besloten de ballast toch niet aan boord te brengen. Met twee man extra, één bij de fok en één bij de grootschoot, waren we op alles voorbereid. We gingen weg met één reef in het grootzeil. De start leek niet heel goed maar toch zaten we bij de eerste ton in de kopgroep. Al snel lagen we op een derde plaats achter de beide Heerschoppen. Later ging de Trije Doarpen, hier op hun thuiswater, ons voorbij. Gaandeweg de wedstrijd werden de windvlagen harder, één van deze vlagen werd Grutte Geert te veel en deze sloeg om. Meteen hierna legde de wedstrijdleiding de finish erin. Richting finish koos de Trije Doarpen voor een andere slag, die erg ongunstig voor hen uitpakte. Hierdoor kwamen we ruim voor hen over de lijn, weer een tweede plek!

Lemmer

Van de harde wind was op vrijdag weinig terug te vinden. Bij de start was de wind nog redelijk, maar later in de wedstrijd nam deze steeds meer af. Eerst kwamen er twee algeheel valse starten. Jammer, want onze positie bij de lijn was beide keren perfect. Bij de derde start waren we helaas laat bij de lijn. Toch lagen we bij de bovenste ton alweer vijfde. Met een aanvalsslag door het midden van het veld ging het mis, we raakten in een windwak en dit kostte ons vijf plaatsen. De wind werd steeds zwakker en onvoorspelbaarder, en we zeilden (of beter gezegd dobberden) steeds verder naar de achterhoede. In gedachten zagen we onze promotie al in rook opgaan. Het enige gelukje deze wedstrijd kwam voor ons bij de finish. De Lytse Lies lag ruim voor ons, maar ook compleet in een windwak. Wij hadden net een goede vlaag te pakken en vlak voor de finishlijn wisten we hen nog voorbij te gaan. Met een twaalfde plek gingen we enigszins in mineur terug richting startschip. Hier wisten de snelle rekenaars ons tot onze opluchting te vertellen dat we in het algemeen klassement toch nog steeds tweede stonden.

Voor de finaledag werd totale windstilte voorspeld. Toch kon de C klasse hun wedstrijd nog zeilen, al eindigde deze wel in een dobberpartij. Rond onze starttijd was de wind geheel verdwenen en de start werd met een uur uitgesteld. We hoopten er stiekem op dat de wedstrijd geheel afgelast zou worden, dan zouden we zeker zijn van promotie. Lytse Lies, nu derde in het algeheel klassement, dacht er net zo over en gooide demonstratief naast het startschip het anker uit. Na bijna een uur zagen we in de verte toch rimpels op het water van het IJsselmeer ontstaan. Langzaam kwam de wind de Lemster Baai binnen. De wedstrijdcommissie begon met de tonnen te slepen. Nu werden we toch wel zenuwachtig, nog zo’n wedstrijd als gisteren en we konden fluiten naar onze promotie. Maar de wind haalde verder aan en het werd prachtig zeilweer. Al snel kon er gestart worden, de eerste was weer algeheel vals. Vervolgens een start met vijf individueel valsen, waaronder beide Heerschoppen en de Trije Doarpen. Maar wie dan nog meer? Vanaf het voordek probeerde Timo door de verrekijker een glimp van het startschip op te vangen, waar de nummers van de valse skûtsjes omhoog gehouden werden. Dit was voor ons toch wel het spannendste moment van de week, het zou toch niet dat wij nu vals waren…. Voor ons gevoel duurde het eindeloos, totdat Timo begon te grijnzen en we wisten: Wij hebben een topstart! De Ut ‘e Striid en Westenwind draaiden bij ons weg, zij waren wel vals. Als eerste rondden we de bovenste ton, onze positie kwam de hele wedstrijd niet in gevaar en zo eindigden we deze finale met een eerste plaats! Wat een prachtige afsluiter, en zeker ook mooi voor alle club van 100 leden op de Johanna Engelina en alle andere fans die vanaf de kade toekeken.

Sluis

Later die middag werd de enorme Friese vlag weer in de mast gehesen en ging ’t Swarte Wief voor het tweede jaar op rij de sluis in. Onder muzikale begeleiding van de Boljeiers legden we aan in de Kolk, waar het weer één groot feest was. ’s Avonds meldden we ons in de feesttent. Hier mocht Johan eerst de beker voor de dagoverwinning in ontvangst nemen. Daarna beklom de hele bemanning het podium om onze tweede plaats in de B klasse te vieren, en hiermee de promotie naar de grote A!

Wij hebben weer een prachtige IFKS gehad, met een geweldig eindresultaat. En wat zijn we blij met al onze enthousiaste sponsoren, de club van 100, donateurs, vrijwilligers en fans die dit mee mogelijk maken, en ons in grote getale aangemoedigd hebben!

Bent u nog geen sponsor/donateur maar hier wel in geïnteres- seerd? Stuur dan een mail naar prswartewief@gmail.com voor meer informatie, of vraag één van de bemanningsleden.

Eindklassement B klasse: klik hier.