IFKS 2025

Na een mooi en succesvol voorseizoen ging op zaterdag 9 augustus onze IFKS van start in Hindeloopen. Vanaf ons volgschip, de ‘Sterrenwind’, keken onze sponsoren toe. Anders dan de windstilte van vorig jaar stond er
op het IJsselmeer nu een mooie windkracht drie. Om 9:15 klonk het startschot voor de C klasse. We waren iets te laat over de startlijn, en hierdoor pas als veertiende om de eerste ton. Door telkens de goede slag langs de dijk te kiezen, konden we al snel aan een inhaalslag beginnen. Na twee rondes lagen we alweer zesde. Richting de finish liepen we steeds dichter in op de Brijbek en de Lonneke, wat resulteerde in een ware fotofinish. De Lonneke was ons hier nog net voor, wij finishten als vijfde na een knappe inhaalrace.

De volgende dag, bij Stavoren, ging de start stukken beter. We zaten meteen in de voorhoede en lagen op koers om als vijfde de ton te ronden. Voor ons lag de Lonneke, die de ton niet leek te halen. Een poging van hen tot het maken van een opschieter mislukte compleet, waardoor ze dwars voor de ton zo goed als stil kwamen te liggen. Johan moest flink afsturen om hen te ontwijken en hierna meteen weer opsturen naar de ton, maar dit redden we niet. We raakten de ton, moesten een strafrondje maken en sloten tot onze frustratie weer aan in de achterhoede. Wat volgde was wederom een inhaalrace. We kwamen nog knap terug en als zevende over de finish, maar zonder het strafrondje had er deze dag veel meer in gezeten.

We hoopten op betere resultaten bij Heech. Helaas liet de wind het hier compleet afweten en na een tijd van uitstel werden alle wedstrijden deze maandag afgelast. Op het Slotermeer stond dinsdag gelukkig meer wind. Bij de start kwamen we in de drukte terecht waardoor we geen vrije wind kregen en dus snelheid misten. Na een mooi duel met het Waldwiif kwamen we op een zesde plekje te liggen. Voor ons de Ierdswel, waar we lange tijd niet voorbij kwamen. In het laatste kruisrak wisten we hen er op hoogte uit te zeilen, waardoor we als vijfde over de finish kwamen.

Eenmaal teruggekeerd bij ons volgschip klom de winnaar van onze Dirksluik ontwerpwedstrijd, Jelmer van der Meulen, aan boord voor de officiële onthulling van zijn ontwerp. Wij zijn erg blij met het eindresultaat!

Traditiegetrouw gingen we dinsdagavond naar de feesttent in Sloten voor een biertje of twee, hooguit drie. Want de woensdag moesten we weer vroeg op, deze keer geen rustdag maar inhaaldag op het Tsjûkemar bij Echtenerbrug. Topfit stapten we rond acht uur aan boord om in te zeilen. Veel wind was er helaas weer niet. Toch werd er gestart, helaas draaide dit al snel uit op een dobberpartij en werd de wedstrijd afgelast. En dus vulden we deze bloedhete woensdag met: Zwemmen in dubieus water / Schaduwkleden ophangen / ‘Wy kinne wol hast ien ha, toch?’ / Testen hoe hard de RIB kan met de nieuwe motor / Proberen een boek te lezen / ‘Doch my noch mar ientsje dan’ / En maar weer even zwemmen in steeds twijfelachtiger water.
Donderdagochtend lag het water van het Tsjûkemar er weer rimpelloos bij. Rond half negen kwam de Harmonie, afgeladen met onze club van 100 leden, richting het wedstrijdveld gevaren. Tegelijkertijd vernamen we ook de eerste windvlaagjes, die steeds iets meer het water vulden, zodat we rond half tien toch van start konden. Onze start leek mooi vrij totdat op het laatste moment de Brijbek boven ons draaide en ons letterlijk de wind uit de zeilen nam. Hierdoor misten we snelheid en kwamen we als achtste uit de start. Door een aantal mooie slagen wisten we terug te komen tot een vierde plaats. Richting het einde van de wedstrijd liepen we nog snel in op de Ebenhaëzer, het Dokkumer skûtsje. Helaas kwam de finish net te vroeg om hen nog in te kunnen halen, maar met een keurig vierde plekje leken we nu dan toch de stijgende lijn te pakken te hebben.

De wedstrijd van Heeg, die ook bij Echtenerbrug niet door kon gaan, stond nu gepland op vrijdagmiddag. Drie wedstrijden op Lemmer dus. Dit was voor ons ook wel nodig, wilden we nog een podiumplaats in het algemeen klassement kunnen bemachtigen. Hierin stonden we nu op een gedeelde vierde plaats, samen met de Frije Fûgel. De Ebenhaëzer stond met negen punten afstand op de derde plaats.
Vrijdagochtend hadden we dan eindelijk een mooie start. Als tweede kwamen we bij de eerste ton, alleen de Ingelskman lag voor ons en liep al snel uit. Gedurende de hele wedstrijd volgde een spannende strijd met de Frije Fûgel en de Ebenhaëzer, die na de start vlak achter ons zaten. De Ebenhaëzer koos een andere slag richting de finish en was ons hier net voor, wij kwamen als derde over de lijn. Maar waar bij ons een finishschot klonk was dit bij de Dokkumers niet het geval, zij bleken vals te zijn gestart. Dit bracht ons dus op een prachtige tweede plaats!
Gedurende de dag haalde de wind aan, zoveel zelfs dat we besloten ons grootzeil te wisselen. Rond vijf uur startten we onze inhaalwedstrijd redelijk en gingen we als zesde rond de ton. Al snel zeilden we naar de vierde plaats. Daarna wisten we ook de Lytse Lies, die stevig tweede stond in het klassement, in te halen. Bij vlagen waaide het hard, we hadden het tuig er achteraf iets te hoog op staan waardoor we flink scheef gingen. De zwaardenmannen moesten vreemde capriolen uithalen om hun achterwerk droog te houden wanneer het water soms tot de bovenkant van de roef in de gangboorden stond. Dit alles was niet optimaal voor de snelheid maar toch wisten we de Lytse Lies achter ons te houden, en kwamen we als derde over de finish. Zelfs in het algemeen klassement lagen we nu derde! Reden genoeg om ons bescheiden vlagje in het want te hijsen. Die avond togen we met de complete bemanning naar de feesttent waar Johan maar liefst twee prijzen in ontvangst mocht nemen.

En zo werd het zaterdag op Lemmer. De dag van de finale, welke met recht een episch slotstuk genoemd mag worden. Onze start leek goed, we hadden alle ruimte en vrije wind. Een van onze grote concurrenten, de Frije Fûgel, was te vroeg over de lijn en moest opnieuw starten. Het gevaar van hen was voorlopig geweken. Richting de eerste
ton bleek onze route niet gunstig, we rondden de ton pas als elfde. Een inhaalrace behoorde zo langzamerhand tot onze specialiteiten dus daar begonnen we ook nu weer aan. Nu ging het er echt om, er heerste opperste concentratie aan boord en met zijn tweeën hingen Johan en Timo aan het helmhout om ons skûtsje zo strak mogelijk om de tonnen te ‘hoeken’. We mochten niet meer dan twee plekken achter de Ebenhaëzer eindigen om onze derde plek in het eindklassement te behouden. Dit lukte, de Dokkumers werden derde en wij wisten een vijfde plek te behalen.

Vanaf het zendschip bekeken de commentatoren van IFKS tv onze finish. Eén van hen, gekleed in een Swarte Wief trui maar naar eigen zeggen volledig objectief, verbaasde zich dat wij niet stonden te juichen bij de finish. Vanaf het zendschip hadden ze echter niet gezien dat wij het signaal kregen om ons te melden voor de technische keuring. Deze was streng dit jaar, verschillende skûtsjes hadden hier al flink wat strafpunten door opgelopen. Eén strafpunt zou al genoeg zijn om ons van het podium te doen vallen. Na een zenuwslopend halfuurtje kwamen keurmeesters met de verlossende woorden: ‘Alles is goedgekeurd’. Nu durfden we dan eindelijk te juichen, de derde plek was voor ons en daarmee ook de promotie naar de B klasse.

De vlag werd weer in het want gehesen, en ’s middags voer ‘t Swarte Wief richting de sluis. Hier kwamen de Boljeiers aan boord, om feestelijke muzikale begeleiding te verzorgen en een flink gat in onze biervoorraad te slaan. Alle oud bemanningsleden, aanhang en fans die aan de kant stonden werden ook aan boord gehaald en zo voer ons afgeladen skûtsje de Kom van Lemmer in. Hier barstte het feest los, dat zich later verplaatste naar de feesttent. Daar kon de bemanning de derde prijs in de C klasse in ontvangst nemen, wat een geweldig resultaat!

Sponsoren, donateurs en alle fans, heel hartelijk bedankt voor het mede mogelijk maken van deze prachtige IFKS. Wij hopen ook weer op jullie steun en enthousiasme volgend jaar, wanneer we terug zijn in de B klasse!

Met de vlag in top richting de Kom